Dzienniki statków z Wyspy Wielkanocnej: Otto von Kotzebüe, 1816

Kiedy rosyjski admirał Otto von Kotzebüe odwiedził Wyspę Wielkanocną w 1816 roku, spodziewał się ciepłego powitania, tak jak wtedy, gdy La Pérouse odwiedził wyspę 30 lat wcześniej. Spotkał się z wrogością i tylko na krótki czas udało mu się wysadzić kilka osób na plaży Anakena.

Dziennik admirała Otto von Kotzebüe z jego wizyty na Wyspie Wielkanocnej w 1816 roku

Autor: Otto von Kotzebüe
Komentarz: Marcus Edensky

Dotarliśmy do tej wyspy 8 marca o trzeciej nad ranem, w odległości piętnastu mil i o świcie widzieliśmy ją wyraźnie przed sobą.

Konstrukcja czółen, których widzieliśmy kilka i które mieszczą tylko dwie osoby w każdym, odpowiada dokładnie tym, o których wspomniał La Pérouse; mają od pięciu do sześciu stóp długości i około jednej stopy szerokości, są wykonane z połączonych ze sobą wąskich desek i zaopatrzone po obu stronach w wysięgnik.

Admirał Otto von Kotzebüe próbuje zakotwiczyć Ruricka w Rapa Nui w 1816 roku.

W wielu miejscach Zatoki Cooka dno było bardzo złe. Wysłałem porucznika Schischmareffa, aby za pomocą smyczy znalazł dogodniejsze miejsce do kotwiczenia, przez co utrzymywałem Rurick pod żaglami.

Na sygnał dany przez naszą łódź, że znaleźli dobre miejsce do kotwiczenia, wykonałem kilka zwrotów na wiatr, aby dotrzeć do tego punktu, i rzuciłem kotwicę na głębokości dwudziestu dwóch sążni, na drobnym, piaszczystym dnie.

Moje pierwsze zajęcie polegało na odszukaniu na plaży dużych i niezwykłych posągów, które widzieli tam Cook i La Pérouse; ale pomimo wszystkich moich badań znalazłem tylko stertę połamanych kamieni, która leżała w pobliżu nieuszkodzonego cokołu; ze wszystkich pozostałych nie pozostał ślad1.

Kiedy już się całkowicie przekonałem, że ci wyspiarze nie pozwolą nam wejść do swojego kraju, próbowaliśmy wycofać się na nasze łodzie, które w dodatku nie były pewne na wodzie; ale już teraz byliśmy zmuszeni chronić się przed ich natarczywością kilkoma strzałami z muszkietu; i dopiero gdy usłyszeli syk piłek koło uszu, dali nam spokój. Daliśmy im jeszcze trochę żelaza i pospieszyliśmy z powrotem do Rurick, gdyż w takich okolicznościach nasz pobyt byłby tylko stratą czasu, a dla mnie każda godzina była cenna.

1) Moai zostały pokryte piaskiem.

Wydaje się, że wszyscy mieszkańcy są średniego wzrostu, ale dobrze zbudowani; przeważnie koloru miedzianego, bardzo nieliczne są w miarę białe.

1) Morwa papierowa, łac. Broussonetia papyrifera, lokalnie znana jako Mahute.

2) Niewiele lat wcześniej kobiety chodziły z gołymi piersiami, co widać na rysunkach z wizyty La Pérouse w 1786 r. (30 lat wcześniej). Fakt, że kobiety się zakrywały, sugerowałby, że w ostatnich latach kobiety zostały zgwałcone lub wzięte jako niewolnice przez gości z zewnątrz.

Kawałek informacji wywiadowczej wyjaśniającej wrogie zachowanie wyspiarzy, którą otrzymałem w sequelu na wyspach Sandwich od Alexandra Adamsa, przekażę teraz czytelnikowi.

Mówi się, że walka była krwawa, ponieważ odważni wyspiarze bronili się nieustraszenie; ale musieli poddać się straszliwej broni Europejczyków; dwunastu mężczyzn i dziesięć kobiet wpadło w bezlitosne ręce Amerykanów.

W końcu kapitan pozostawił mężczyzn własnemu losowi i sprowadził kobiety do Massafuero; i mówi się, że później podjął wiele prób kradzieży niektórych ludzi z Wyspy Wielkanocnej.